ياد بزرگان كردن كار خود خداست. اولين روضه خوان خود خداست.
خدا روضه‌اش را در قرآن خوانده است «وَاذْكُرْ فِي الْكِتابِ إِبْراهيمَ» مريم/41 در قرآن «وَاذْكُرْ فِي الْكِتابِ» زياداست. يعني خود خدا دارد زندگي آنها را بيان ميكند. ايثارشان را بيان ميكند، شهادتشان را بيان ميكند «وَ يَقْتُلُونَ الْأَنْبِياءَ بِغَيْرِ حَقٍّ» آل عمران/112 خدا در قرآن تعريف ميكند كه اينها انبيا را كشتند. اجمالاً اولين كسي كه از شهداء راه خدا تجليل كرده است خود خداست درقرآن.
اين كه ما به مكه ميرويم، خود يك روضه‌ي علمي است. يعني برو در مني بايست. ابراهيم ايثار كرد، سه شب آن جا بخواب و ايثارش را ببين. هاجر براي آب چه كرد؟ برو سعي صفا و مروه را انجام بده و مثل او تلاش كن تا ياد او زنده بماند. تجليل و ياد ديگران، اينها زياد در قرآن آمده است. آيات تجليل از بزرگان روضه‌ي خداست و معناي روضه‌ي اهل بيت هم اين است كه ما بنشينيم عالمي و واعظي ايثار ديگران را بگويد.