شخصي شتري كشت و آب گوشتي درست كرد، ظرف آب گوشتش را براي يك نفر فرستاد. او به قابلمه لگد زد و گفت: براي من آب گوشت ميفرستد. من خودم در محله كسي هستم. به يارانش گفت: او يك شتر كشت پس ما دو تا ميكشيم. آن يكي سه تا شتر کشت، و همين طور تا صد شتر كشتند. اميرالمؤمنين وقتي فهميد اين آب گوشت درست كردنها روي رقابت است، فرمود: هيچ كس از اين آب گوشتها نخورد بروند وبريزند در بيابان سگها بخورند.
و چهره رقابت همان خوراک سگان بیابان است به تعبیر امام علی علیه السلام خواه در دستگاه امام حسین علیه السلام باشد خواه جای دیگر..

تنها چيزي كه مردم با هر سليقه و خط و خطوطي ازآن كنار نميكشند عزاداري امام حسین (ع)است.
اما در عين حال ممكن است اعمال و كارهاي ماباعث شود که بگويند طرفداران امام حسين (ع)اينها هستند! مثلاً صداي بلندگو، و يا مثلاً فرض كنيد فلان خواننده‌ي ترانه را ميآورند در هيئت و او با همان آهنگ مرثيه ميخواند، يا آدمي كه هر چه معامله ميكند چك هايش بر ميگردد، روز عاشورا دستمال دست ميگيرد و گريه ميكند، يا يك مشت آدمي كه نماز نميخوانند، يافلاني عرق ميخورد.
آدم گاهي امام حسين (ع)را دوست دارد مثل آبي كه دوست داريم بعد يك دفعه ميبيني در اين آب مگس افتاده است.
آن چيزي كه عامل فرار است، يكي خرافات است و يكي عمل مسلمانها و گر نه اگر شعر درست باشد و چيزي اضافه نكنيم روضه دروغ نباشد، شعر دروغ نباشد، صداي بلندگو مزاحم نباشد....

از امام كاظم ع حديث داريم از اول محرم نمي خنديد و روز عاشورا بسيار گريه مي كرد. حديث داريم كسي نزد امام رضا آمد و راجع به عزاي امام حسين (ع)شعر خواند، امام رضا به او هديه هاي داد. گفت: نه! اگر ميخواهي هديه به من بدهي، لباست را بده. امام رضا جبه‌اش را درآورد و لباسش را به آن شاعر داد. امام سجاد سالها عزاداري كرد و امام زمان عزاداري مي كند عزاداري مخصوص اولياء خدا بوده است.