در کتاب سفینه داریم «ان الله لم يجعل الزمان دون زمان و لا للناس دون الناس فهو اكفي كل زمان جلي» قرآن در هر زماني نو است مثل روزنامه نيست. آخر بعضي حرفها مثل اين ليوان بستنيها ميماند. بستني را كه خوردي، ليوانش را دور مياندازي. روزنامه امروز قيمتي دارد، بعضي  آدم ها فردایش روزنامه‌ها را دور مياندازند. قرآن هميشه تازه است. در باره‌ي امام حسين(ع) هم داريم كه زينب كبري به امام سجاد(ع) فرمود: حسين(ع) را كشتند اما «لَا يَدْرُسُ أَثَرُهُ» (كامل‏الزيارات، ص‏260) در باره‌ي قرآن داريم «فَهُوَ فِي كُلِّ زَمَانٍ جَدِيدٌ» (عيون ‏أخبار الرضا، ج‏2، ص‏87) در باره‌ي امام حسين(ع) هم داريم «لا يمحي رسمه» آثارش محو نميشود. حسين(ع) محو شدني نيست. قرآن هم همين طور.

در باره‌ي قرآن داريم «فَاقْرَءُوهُ بِالْحُزْنِ» (كافى، ج‏2، ص‏614) وقتي قرآن ميخوانيد با حزن بخوانيد. در باره‌ي امام حسين(ع) هم داريم «فَزُرْهُ وَ أَنْتَ حَزِينٌ» وقتي ميخواهي زيارت كني، شيك پوش به حرم نرو. با گرد و غبار به حرم برو. مكه ميخواهي بروي، باتشريفات برو. امام سجاد (ع) وقتي ميخواست مکه برود، مغز بادام و شكر و روغن. که شادید همان باقلبا باشد. حالا تقريباً شبيه باقلبا ميشود. امام سجاد(ع) براي مكه باقلبا درست ميكرد، ولي براي قبر امام حسين(ع) نان خالي ميخورد، پياده ميرفت. «فَاقْرَءُوهُ بِالْحُزْنِ» حديث داريم قرآن را با آهنگ حزين بخوانيد. زيارت امام حسين(ع) «إِذَا أَرَدْتَ زِيَارَةَ الْحسين(ع) ع فَزُرْهُ وَ أَنْتَ حَزِينٌ مَكْرُوبٌ شَعِثٌ مُغْبَرٌّ جَائِعٌ عَطْشَانُ وَ سَلْهُ الْحَوَائِجَ وَ انْصَرِفْ عَنْهُ وَ لَا تَتَّخِذْهُ وَطَناً» (كافى، ج‏4، ص‏587).
در باره‌ي قرآن داريم «هُدىً وَ بُشْرى‏ لِلْمُؤْمِنينَ» (بقره/97) قرآن هدايت و بشارت است براي مؤمنين، در باره‌ي امام حسين(ع) هم داريم «ان للحسين(ع) محبة مكنونة في قلوب المؤمنين» هر دو جا للمؤمنين دارد. يعني عشق به امام حسين(ع) هست

در باره‌ي قرآن داريم وقتي ميخواهيد قرآن بخوانيد «وَ رَتِّلِ الْقرآن تَرْتيلاً» (مزمل/4) يعني نرم نرم بخوانید. در باره‌ي امام حسين(ع) هم داريم وقتي ميخواهيد به زيارتش برويد «ثُمَّ امْشِ حَافِياًِ» (كافى، ج‏4، ص‏575) «و امش بمشي [مشي‏] العبد الذليل» (كامل‏الزيارات، ص‏221) كفش هايت را بكن و كوتاه قدم بردار عين خواندنِ آهسته آهسته آيات قرآن، پس حركت به سوي قبر حسين(ع) نيز آهسته، آهسته باید باشد مانند قرآن خواندنمان.

ميدانيد كه شيعه و سني اين را قبول دارند كه پيغمبر(ص) اكرم فرمود: «إِنِّي تَارِكٌ فِيكُمُ الثَّقَلَيْنِ كِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِى» (عيون‏أخبارالرضا، ج‏2، ص‏62) حتي در كتب معتبر يك حديث نداريم «كِتَاب اللَّهِ وَ سُنَّتِي». ولي دهها حديث داريم كه فرمود: «كِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِى» يعني پيغمبر(ص) فرمود: من دارم ميروم، دو گوهر گران بها برايتان ميگذارم.
قرآن، قانون و اهل بيتم. ايدولوژي و ايدئولوگ، كتاب و معلم. در زيارت نامهها هم داریم «السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا شَرِيكَ الْقرآن» (المصباح‏كفعمي، ص‏491) جايي ديگر داريم «السَّلَامُ عَلَيْكُمْ... وَ شُرَكَاءَ الْقرآن» (بحارالأنوار، ج‏99، ص‏162) يعني آن چه در قرآن هست، مجسمه‌اش امام است، منتهي زحمتي كه كشيده شده است اين است كه در اين تعابير تحقيقي شده است و پيدا كردن اين تعابير مشكل است. در باره‌ي قرآن داريم كه وارث تورات و انجيل و زبور است. حديثي در اصول كافي جلد 2، در فضل قرآن داريم كه قرآن، اين سوره هايش كار تورات رامي كند. يعني در اين سورهها مطالبي است كه در تورات بوده است. اين سورهها كار انجيل را ميكند. و اين سورهها به جاي زبور حضرت داود است. يعني هر چه در هر كتاب آسماني هست در قرآن هم هست. روايت از اصول كافي جلد 2 كه قرآن جامع تورات و انجيل و زبور است. در باره‌ي اما حسين(ع) هم داريم «السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا وَارِثَ التَّوْرَاةِ وَ الْإِنْجِيلِ وَ الزَّبُورِ» (المصباح‏كفعمي، ص‏491) قرآن جامع اين هاست. يعني همان لقبي كه براي قرآن آمده است براي امام حسين(ع) هم آمده است. اين قرآن وارث كتب آسماني و امام حسين(ع) هم همين طور می باشد